غزل

واړولې سترگې دې چې بله پيمانه نه وه

امیر حمزه شینواری

واړولې سترگې دې چې بله پيمانه نه وه

هر څه وو ساقي ولې څه نوره بهانه نه وه

خود به مړ کېدم چې خال مې نه ليد د اشنا دمخ

خلک به هم دا وايي چې پاتې يې دانه نه وه

پټ راز يې څرگند شه د ښايست پلو چې لرې شه

شمع بلېده او په محفل کې پروانه نه وه

يار چې له محفله لاړ، نو زه رقيب طلب کړمه

خير و کړو صياد د پسرلي چې نښانه نه وه

يارچې موده پس راغی حالت د حمزه دغه و

مات يې ساز د زړه و، په لب پاتې ترانه نه وه