غزل
وايم خلق نه درۍ
خوشحال خان خټکوايم خلق نه درۍ
زړه مې يووړ يوې مزرۍ
دا خبره چې زه وايم
تر ويښته ده لا نرۍ
چېرې نه وي لېونی شم
چې په خوب وينم پرۍ
زه له ياره سره څه يم
د يوه مزي مرۍ
چې يې خوند دمېوې خوږ وي
هم هغه بوټي کرئ
ته هم خر ورسره مه شه
که څوک خر شي په خرئ
په کهترو دې نظر کا
څوک چې غواړي مهترۍ
بله نه گوري بل مخ ته
تل د سترگو کړم ژغرۍ
د وروستي پسرلي نرگس دی
د خوشال قدر لرئ