وي په حقيقت کې لکه گل هسې خندان مېن

وي په حقيقت کې لکه گل هسې خندان مېن

څه که په ظاهر درته ښکارېږي پرېشان مېن

خدای يم پيدا کړی په اسلام اومسلمان مېن

خپله هم افغان يمه او هم يم په افغان مېن

عشقه په وحدت کې دې دويي څرنگه راغله نن

هم يم په اشنا مېن او هم يمه په ځان مېن

وي لکه نگهت، په گل کې هم وي، هم بهر ترې ځي

څه شي په ظاهر که وي له ياره گرېزان مېن

دا قابليت دی داسينگار د آيينې نه دی

خپل حسن که گورې راشه وگوره حيران مېن

وپېژندو ځان يې چې دخدای دسترگو کسی دی

بيا د زړه له تل نه به انسان شي په انسان مېن

مشت او گرېواني مې چې يو ځل کړې له يار سره

ځه وحشته اوس خو يمه زه په خپل گرېوان مېن

خوښ مې سباوون دی خولمسون دنسيم نه زغمي

پوې چې کړکۍ کړه په سپرلي کې د زندان مېن

بس خپله جونگړه کې له سوزه تاو راتاو ښه يم

نه يمه په شان د بړبوکۍ په بيابان مېن

پټ که په پردو کې يې خوهر چاته ښکاره يې ته

خلک خو يې ويني که ته نه وينې عريان مېن

ځه که د ديدن ارمان ونه وتو، ونه وتو

اوس ديار په ځای به وي حمزه پخپل ارمان مېن