زه پخپله

زه لكه ګل زه لكه خار زه لكه پرخه اشنا

خلګ مي ويني زه په خپل وجود خبر نه يمه

پرېږده زره وجود مي ولاړ سي د تورتم ستوني ته

ښه چي د باز په وزرونو كي شهپر نه يمه

هر څه وړوكى چي مي وينې زه پخپله يمه

د هر جوګي د منترونو قلندر نه يمه

جام به مي تش وي لاس مي تش دى ستونى وچ دى منم

ښه دى ملګرو په سراب كي چي كوثر نه يمه

زه لكه شمع د محفل په ژبه پوه نه سومه

پر تورو شپو باندى خبر په خپل اثر نه يمه

لكه قدم پر وركه لار د منزل نښي ليكم

په ړندو سترګو كاروانونو ته رهبر نه يمه

زه لكه زخم له رنځونو سره شپې كړوم

زه لكه درد هسي له زړه څخه بهر نه يمه

نه لكه سيورى كله لوى كله وړوكى سمه

زه خپل وجود يمه د لمر د نور نظر نه يمه