غزل
زه د يار په درد و غم کې شادمان يم
رحمان بابازه د يار په درد و غم کې شادمان يم
لکه گل د پرېشانۍ په وخت خندان يم
د يار غم زما ښادي ده سر تر پايه
لکه شمع په سوختن سره روښان يم
زه چې ورک په کمينۍ لکه ذره شوم
د خورشيد په څېر څرگند په درست جهان يم
د طلب سرگرداني زما بزرگی شوه
د تمام جهان په سر لکه اسمان يم
له راستيه شاه گدا راباندې يو شو
مروت د هېچا نه کړمه ميزان يم
ته زما و بې کسۍ ته نظر مه کړه
خدای ساتلی لکه گنج په بيابان يم
لکه ونه د ځنگل په مېوه پوره
په ويرانه ويرانۍ کې آبادان يم
يو وېښته مې د صورت بې عشقه نه دی
څوکيدار په هر نفس د خپل کاروان يم
د وصال مرغه د اوښکو دانو راکړ
لکه لعل و دُر په غاړه دخوبان يم
د کاملې عقيدې له برکته
د دونهې په غاړه ناست شاه جهان يم
روښنايي مې په طلب کې شوه حاصله
شپه او ورځ لکه آفتاب په لار روان يم
د اشنا د اوږدو زلفو صفت څو کړم
پلی سر په لويه لار دهندوستان يم
بې له مينې مې هېڅ حال د صورت نشته
لکه بې مال او متاعه تش دوکان يم
د هوس بلبل ويسا راباندې نه کا
د افلاس په کبل ډکی دخزان يم
ويارانو وته خاک تر تلي لاندې
ددې نور جهان په سر لکه اسمان يم
چې د يار په مينه سر و مال ښندمه
خلکو واوری زه هغه عبدالرحمان يم