غزل
زه دې پرې يستم له خپله زوره شوره
رحمان بابازه دې پرې يستم له خپله زوره شوره
په څو گران يې ته د عشق نا تاره زوره
که د ځان وينې مې تل د ځن خوراک وي
خدای مې مه کړه د زړه مينه له تا نوره
چې د ستا له اشنايۍ له عهده ووځم
رب مې مه کړه په دا شانې دعوی سپوره
چې په تله د سر و مال ورځنې نه ځې
عجب شان لرې د عشق عظيمه توره
په زورل دې ډېره نفعه راته رسي
څو دې زړه څو دې رضا هومره مې زوره
ربه روی د ستا د دوست مې دی دروړی
د بېلتون د سخت ساعته مې وژغوره
که گدز په قبرستان زما ديار شي
سر به هسک کړم زه رحمان ورته له گوره