ځار تر هغه مخ شم چې به ما په ځان مين کا

ځار تر هغه مخ شم چې به ما په ځان مين کا

سحر دی که دم دی که څه نورې فتنې فن کا

زړه بويه چې خوی يې د بورا يا د بلبل وي

درومي، گرځي غواړي خو په گل باندې وطن کا

وسېځي په اور کې پتنگ، هر چې پتنگ نه وي

وتښتي له اوره ځان په خپله دروغجن کا

ډېر په باغ کې گډ شي څوک خالي ووځي له باغه

څوک يې مېوه وخوري په گلونو ډک دامن کا

ما چې يې مزه د خوږو شونډو ده موندلې

ناست وم که ولاړ وم زړه مې هر کله من من کا

خيال يې د زلفينو لکه غسل د خپلې خونې

هر کالی ليدلی فراغت يې دزديدن کا

سترگو ته يې وگوره څه څڼې تورې زلفې

څر په سنبل زار کې دوه هوسيه د ختن کا

هر چېرته چې گرځي لکه سرو سمه درومې

هر چېرته چې کښېنې هغه ځای لکه گلشن کا

تن يې آزاريږي په کميس د سري صافو

گل د چنبې بويه چې خوشال يې اغوستن کا