زړه به ستا له جوره، ظلمه په څو ځان وړي

زړه به ستا له جوره، ظلمه په څو ځان وړي

غم و درد به دې تر کومه په دا شان وړي

ما دا هسې رنگ هندو ليدلی نه و

چې په حسن دين و زړه دمسلمان وړي

هغه لاس چې دې کوتاه دی تر لمنې

هر زمان يې په ډېر غم کې تر گرېوان وړي

د هغه عمر څه حال، حلاوت نشته

چې يې بې له تا په غم کې په پايان وړي

چې هوس د هغو شونډو، غاښو کاندي

د ارمان گوتې هر دم په خپل دندان وړي

ستا د زلفو وچوگان وته حيران يم

چې د زنې گوی دې څرنگ په ميدان وړي

په کې بند زړونه وکاږي که يې گورې

چې د سر زلفينې تل تر زنځدان وړي

چې دې زړه په ما هغه حکم فرمان کړه

د ما زړه به د تا هر حکم فرمان وړي

د خاطر خوښي مې هر کله په دا ده

چې دا ستا غمونه هر کله پرېوان وړي

د نور چا په ما څه کار دی، زه پرې خوښ يم

که مې دين و زړه همه واړه بتان وړي

د وفا خصلت چې خدای نه دی ورکړی

څوک به څه لره په کښليو دا گومان وړي

د زړه مينه يې په کښليو ماته نه کړه

خوار خوشال به له دنيا نه دا ارمان وړي