برايه مې زړه خبرې ستا د ناز وی

برايه مې زړه خبرې ستا د ناز وی

له خوښۍ به يې يوه ونيا باز باز وی

د هجران له دوکه مرم، هغه مې وژني

چې به ما او تا جدا له غيرو راز وی

دوه په دوه به سره ناست وو تر صباحه

د يوه راز مو انجام د بل اغاز وی

همگي به په ما شهد يا شکر وو

چې په تا راته ترخه ترخه ناساز وی

ستا له زلفو عقل سترگو ته فرياد کا

کله چا د غلو خبرې په غماز وی

چې له ياره يې بېلتون په ډېر ارمان و

دا غزل خوشال په وخت د بانگ نماز وی