چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې

چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې

زه به نور ياران پيدا کړم ته به څه کړې؟

د بل څراغ غوندې په شپه د هجران راشه

چې په راغله مې روښان دواړه لېمه کړې

خوله مانه نوره مه کړه د زړه مينه

نور مې کل واړه منلي دي چې تهکړي

دما زړه ورځنې صبر و چې گونگ دی

نن زما توتا يو څو خبرې وکړي

په ژوندون له مانه مه ځه د يار غمه!

ته به سم زما له ساهې سره تله کړې

گوره بيا دې څه په زړه، کوم مې گناه دی

چې ليدو لره دې درشم ځان اوده کړې

د غمزې توره دې ماته شه په ما کې

غم مې دا دی پس له ما به نور پرې مړه کړې

وايې ستا په عيادت د ما رضا ده

مگر ومرم هاله سر د ما په وره کړې

چې تر خولې د بېلتانه ويل وباسي

د خوشال خټک روزگار به اور اوبه کړې