غزل
چې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
Khushal Khan Khattakچې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
هومره نه وي څربې غوښې ورته تلې
مرجوڼا دې دُر مرجان هاله ولجه کا
چې قبول کاندي د بحر خوني چلې
عاشقان چې تر سر تېر شي هاله کښل کا
د دلبرو وپستې خولې لکه بخملې
باز چې والوځي له ځالې هاله گوري
دکبکانو ښايسته سترگې کجلې
چې دا اور بڅري باد سره رفيق شي
بيا هاله کا په ملکونو لمبې بلې
چې سېلاب د غره د سر ه نه روان شي
بيا هاله بيايي په مخ ډېرې خځلې
په تحصيل پسې يې څله کوشش بويه
که قسمت به د چا زيات نه شي په ځلې
خپل هنر له لاسه مه پرېږده خوشاله!
خوره، خوره وهه، داړه غصې خوړلې