دا زما زړگی په خپل زړگوټي نسه

دا زما زړگی په خپل زړگوټي نسه

چې دې زړه وي، زما زړه هم هسې کسه

دا د وړکيو خوی دی څه ونيو په لاس کې

چې زر زر څه ورکوې بيا يې رانسه

زه به هيڅکله د تا له وره وانه وړم

که هر څو وايې چې مه راځه ناغسه

که هر څو د شندې گل څه ښه ليده شي

رخ يې نه دی چې سيالي کا له نرگسه

چې يې تل و غوا و غېلو ته سورې وي

خدای دې واخله د بې دردو مجالسه!

هر دم دار يې په خپل کار کې دی خوښ کړی

که سړی دی که، پېری که کوس و غسه

چې يو هم د زړه سانونی په کې نشته

توبه توبه د خټکو له اولسه

زه خوشال چې په مزريو باندې تيځ کړم

تاته څه رنگه گيدړ شوم ترو مې کسه