غزل

که مې سترگې د باور کړې سره لواتې

Khushal Khan Khattak

که مې سترگې د باور کړې سره لواتې

په جهان کې خو نېکي ده نورې باتې

که دې لاس دنېکۍ نه رسي، د زړه کړه

راشه واوره، الاعمال بالنياتې

په جهان کې که حجاج، که نوشېروان و

هم دا داد او دا بېداد شو ځنې پاتې

له قسمته به نه کم، نه به څه زيات شي

دا دې واړه اندېښنې دي کم و زياتې

که په څه هنر دې هومره لاس رسېږي

چې به ته کړې د مرگي لښکرې ماتې

بيا هاله په جهان خوښ گرځه، هوس کړه!

گڼه نورې اندېښنې دي بې ثباتې

د دنيا ودانې خونې چې ليدای شي

عاقبت به يې مرگی کاندي ميراتې

له دنيا نه هم هغو ده بخر وړې

چې يې نوم شي د نېکيه په کې پاتې

سر تر پايه د خوشال سره لباس کړې

خدای دې واخله لباسي دنيا کم ذاتې