غزل
که هر څو يې په دا خپل حسن کې لويه
Khushal Khan Khattakکه هر څو يې په دا خپل حسن کې لويه
د يارييې حق هم پېژندلی بويه
ما به زړه له تانه وتاړه په بله
که موندای شوای هسې تاغوندې دلجويه
د شرابو په خوړو کې فهم وکړه
چې دې نه شي دا پياله له لاسه تويه
چې مکان يې نا پيدا، نشان يې نشته
څوک به څه غواړي د سپينو بازو هويه
د تشنه خو د اوبو سره مقصود وي
که اوبه يې د درياب وي، يا له جويه
عاقبت به برخوردار په خپل مراد شي
که دپلار په نصيحت کې درومي زويه
د خوشال ويل خواږه تر نيشکر دي
که په خوند يې خبردار شې ويې ژويه