مخ دې آيينه دی، باندې نه دي تر سېري

مخ دې آيينه دی، باندې نه دي تر سېري

آه د خوار عاشق دی، ډار يې وکړه د ډېري

سر تر پايه زېړې زعفراني جامې اغوستې

راشه تورې زلفې فليل پورې اجمېري

تا وی چې د مخ قدر قيمت مې په تا څو دی؟

څو به درته وايم په ما دوه کونه پېري

زار د خوار عاشق دی چې په شپه د جدايي

درسته شپه بې خوابه د اسمان ستوري شمېري

تا ويل ځېر ځير مې مخ ته گوره ، گوندې موړ شي

زه يم هغه وږی څه له ما غواړې سېري

تا سره په سيل د گلونو سهيليې

هسې نمای کا لکه بلبلې د سېري

واړه را څرگندې دي د درست کلي دلبرې

ته گل د نرگس يې، نورې گل د گنډېري

سترگې دې بلا دي چې يې واړوې ملالې

زخم پيدا نه، دننه زړونه زنځيري

ته چې په ښه حسن جمال تېره تر ليلا يې

ځکه تر مجنون د خوشال غږ دی د تېري