ننگيالی قبلوي گور

ننگيالی قبلوي گور

گور خو نه دی رنتهبور

لس په کال پرې ننوځي

ځنې وځي درې څنور

مورزادي بلا پروټ يم

چې بلا هورې مې کور

ننگيالی د ننگ د پاره

په هر څه لگوي اور

سر په باد د سړي پرېوځي

چې يې نه وي ژوندون نور

چې په نام و ننگ اړ نه وي

که تل ژوي مخ يې تور

د جهان بلا دې کل وي

خو دې نه شي ويی سپور

په همت سړی پرده دی

زه د مست هاتي په زور

همگي په خدای سپارلي

زويه لوڼه ورور و خور

سر په دار لک شوی ښه دی

نه لک شوی په پېغور

لومړی پوله د وروستي شي

چې پرې وشي شر و شور

دخوشال سلام په واړو

زيات يې لا په خپلې مور