څه زه څه مې مجال دی چې به ووايم ستا يار يم

څه زه څه مې مجال دی چې به ووايم ستا يار يم

دا هومره عزت لږ دی چې گدای دې د دربار يم!

چې ما زهد، تقوی، طاعت، بندگۍ لره څوک بولي

زه کله ستا له عشقه و بل کار وته وزگار يم

په لويه ورځ به ستا په گرېوان ښخې کړم منگولې

څه ته، څه دې ويل دي تسا د خون څه پروا دار يم

په ما باندې ته تل تر دواړو سترگو لا عزيز يې

که ستا تر فهمه هر څو تر دا تورو خاورو خوار يم

سودا د يار د وصل که په سر شي، يا په مال شي

د سرو مال به هيڅ صرفه ونه کړم خريدار يم

چې ومرم عزيزانو ! تور کفن رالره بويه

په دا سبب چې زه د تورو سترگو سو گوار يم

هزار ځله په کال کې يوه مياشت د گلو وخت وي

د يار په صحبت زه محبوبه تل تازه بهار يم

څه جک وهې ناصحه! چې و ما ته نصيحت کړې

ور درومه خپل روزگار کړه زه خوشال په خپل روزگار يم