تا غوندې به نه وي يوه ښکلې په دا دور

تا غوندې به نه وي يوه ښکلې په دا دور

يون دې د زرکې دواړه سترگې دې د ميوو

وخت د نوبهار دی باغ و راغ واړه گلزار دي

راز د کردگار دی دا گلونه طور طور

بار در باندې مه وه زه هم زړه لرم وېرېږم

باز خوري د زړه غوښې يا بې نه خورې يا يې بور

نور عالم بې غمه، زه دايم په درد و غم کې

عشق نه دی بلا دی چې يې ونيوم په ځور

می شته، چنگ ونی شته، ساقي راشه باده راکړه

تل به بهار نه وي چې تېرېږي وخت د ثور

کښېنم و رود بار ته چې روانې اوبه گورم

عمر غوندې درومي چې ښه وکړم باندې غور

يار دې که د گور دين قبول کا په دا څه شي

شرط د محبت دی ته هم واخله دين دگور

مينه د مجنون په ليلا لا شوه ډېره ډېره

څو به چې عالم ورباندې وکړه هور زور

طبع د خوشال ده لکه ښه باغبان په باغ کې

گل و هر چا ورکا چې يې زړه وي علی الفور