غزل

ته چې هسې په غوغا درومې سېلابه

Khushal Khan Khattak

ته چې هسې په غوغا درومې سېلابه!

ولې هسې په ساعت کې شې بې آبه

افرين دې په همت د لوی درياب شي

چې په هېچرې يې چار نه ده کريابه

چې په پورته د کاغذو گوډۍ درومي

که رښتيا ده دا دې درومي بې طنابه

د توتي ژبه استاد غواړي د نطق

گڼه! دی به لابتر و تر غرابه

چې په مخ کې دې نابود شي واړه ستوري

د اسمان په ستوريو وخېژه افتابه

که لمبې ورباندې بلې کا ايرې شي

د ژوندون هنر به نه ځي له سيمابه

له ياقوته دې هاله سيالي شبه کا

که د اور په تاو کې دا نه شي بې آبه

چې مرغونه وزر بيامومي الوځي

هيڅ مقصود تر سره نه ځي بې اسبابه

په ځوانيې کې اوده و، په زوړوالي

د خوشال سترگې بيدارې شوې له خوابه