تار په تار به يې خورې کړم

تار په تار به يې خورې کړم

ځان به نه کړم د پېغور

که ښې دې خو فرښتې دي

چې نس نه لري خوشاله

هر چې نس يې و چا ورکړ

خلاص به نه وي له جنجاله

چې هر څوک سره وېزار کا

دا دنيا ده بې ماله

که په خوا تر دا اخلاص و

اوس څه نشته بې ټيتاله

قيامت رانژدې کېږي

بد ترينه کال تر کاله

چې په خوله کليمه لولي

زړه يې درست په قهر ځاله

چې احوال د خلکو دا دی

ولې نه پاڅې د جاله

يا خو تلی له خلکو تښتی

يا څه نه کړې بې قناله

گوښي گوښي زما ځان لره بلا شول

چې پيدا دي همگي زما له ځانه