غزل
زمانه راته په څو پرته په څو وه
Khushal Khan Khattakزمانه راته په څو پرته په څو وه
زه يې واخيستم خوني مزری درو وه
وداني يې په ډېر غم په ځيگر خون وه
وېراني يې راشه گوره په څه دو وه
د بې دردو ياري ما غنم گڼله
چې مې وليدله سر تر پايه جو وه
تندر تل په مناره باندې پرېوځي
د خسوف بلا د مياشتې په پرتو وه
حق نا حق يې وچ لانده وبله کښېښول
ظالمي د اورنگ زېب پره دلو وه
هغه تور هندو بچه به چېرته غواړم
چې زما د زړه متاع باندې گرو وه
د زړه نوي ښه ياران وو خدای جدا کړل
د خوشال د زړه دمه په هغه نو وه