غزل
ای د نفس او د حرص په هوا لېوه
رحمان باباای د نفس او د حرص په هوا لېوه
په ظاهر صورت ملک په معنی دېوه
شدادي خصلت دې ونيوه د ظلم
خبر نه شوې دمسکين د زړه له غرېوه
تا چې ځان د مړغنې په دود تريخ کړ
په دې خوی به برابر نه شې له سېوه
خر وجود به دې په څه رنگه حاصلېږي
چې دې ليک د يار له دره دوه و درې وه
په ظاهر صورت تندرست په روح رنځوره
درېغه وسوې تر دغ پوست لاندې معتيوه
د نېستۍ له مکافاته هغه خلاص شه
چې هستي يې د فنا په مخ ايرې وه
نيمه شپه ووده يې پاڅوه له خوبه
و رحمان وته په خپله په نارې وه