غزل
الْهي د محبت په اورکښي توان را
خاطر افریديالْهي د محبت په اورکښي توان را
سمندر رنګه د پټي خولي بیان را
کل سختي مي له زړه و باسې قادره
لکه زلفي د خوبانو زړه پرېشان را
چي د فیض لباس هر څوک را څخه یوسي
د دانش له رخته ډک هسي دوکان را
چي مي شناخت له تا په وشي ذوالجلاله
په خپل لطف سره ډک جام د عرفان را
چي بې تا یې په زړه بله هوا ګرزي
د هغه عالِم له دیده ته امان را
جسم و جان مي کړه فارغ له غیره خیاله
په منقار د هُمای عشق مات استخوان را
ماسوا مي له خاطره فراموش کړه
د خپل حب ځای په سینه کي زما ”حنان“را