غزل
عاشقۍ راباندې سيوری کړه مرۍ
رحمان باباعاشقۍ راباندې سيوری کړه مرۍ
هېڅ مې نه درومي بې ياره تر مرۍ
څه اثر به يې د عقل وي په سر کې
د هغو په سر چې کښېني ښاپېرۍ
د مژگانو په پنجو مې زړه راکاږي
خدای د ترکو برندې سترگې کړې زمرۍ
علوفه به يې بې غمه نور څه نه وي
هر چې کاندي د خوبانو چا کرۍ
لږ د صبر سبق ما لره هم راکړی
که په عاشق کې څوک دغه طاقت لرۍ
خدای د عشق د پيره دارو په لاس ورکړم
چې شپه او ورځ مې غږوي لکه طرۍ
په صورت مې نرۍ تبه شوه ولاړه
تا چې دواړه سترگې تورې کړې نرۍ
د وصال دلالان کوم طرف ته غواړم
چې بندي شوم د هجران په کچرۍ
نور د شمعې په فانوس کله پټېږي
تا چې واغوستې د خيال جامې نرۍ
زه رحمان په زړه نری کړم هغه جونو
چې يې ملا ده د وېښته په دود نرۍ