نظم
بورا
غني خانتوره بورا توره تۀ مهمند ئې کۀ خټک ئې
زړه کښې د گونگټ دا ارمانونه دلولکې
موردې گل اندامه ده بابا دې ترابان
رنگ دې د شاخېل او طبيعت د شاه جهان
بنگ دې د ډمبر دے فلسفه دې د خيام ده
توره گونگټه! تا کوم ځائې څکلې خوا دجام ده؟
تا د رنگ او حُسن ساز د چا په ستار واورېده
تا د چا دخولې داستان د مينې او يار واوريدۀ
اے توره ديچکيه! تا کښې مې د شېراز ولې؟
اے خفه ماښامه! تا کښې سوز او گداز ولې؟
خو ياره تا کښې مې يو صفت بدی شی
تاکوڅه ډب شانې مې عادت بدی شی
اے هرجائی عاشقه د يو گل يار نۀ ئې
د مينې نوم دې سپک که د يو دلدار نۀ ئې
هره لمحه لحظه کښې نوے خُمار لټوے
اؤ په مذهب د مينې تۀ بې وفا ئې
پرون د بل وے اؤ نن زما ئې
په رنگ او بوئ مئينه جانان دې هېر دے
ځوانی، مستی ښکلوے خزان دې هېر دئې
د فراق تور غمونه ژړا افسوس او ماتم
هېر دې دی وچ سيندونه زړه ځوانی نوې غم
د زيړو گلو شان کښې مرگ روکېدۀ دې دی هېر
د نن په شوق مسته سبا راتله دې دی هېر
داسې بې توله ته ئې څنگ بې پايان چې زۀ يم
تۀ د هغه ئې بورا د چا انسان چې زۀ يم
تاکښې رڼا او تيارۀ سپين شته او تور شته
چې ته ښکاره شې زۀ ويئم زما هم ورور شته ـ