غزل
بوصل تو مارا کجا هاتهــ هی
رحمان بابابوصل تو مارا کجا هاتهــ هی
که وصل تو خيلی بړی بات هی
بکوی تو گفتم که مسکن کنم
ولی کی مرا اين درجات هی
خم زلف تو گوشه ابروان
دلمرا عجائب مقامات هی
مکن پيش من وصف خورشيد و ماه
که از حسنت اين کم علامات هی
همی دادی دشنام وگالی مرا
بسويم همين از تو سوغات هی
نگاهت نه امروز خونم بريخت
که دايم ترا همچو عادات هی
زاغوش رحمان مروبا رقيب
که اين سفله بدخوی و بد ذات هی