غزل
چې غرقاب شي تر مژگان په يم د زړۀ
رحمان باباچې غرقاب شي تر مژگان په يم د زړۀ
نور خراب شي خانمان په نم د زړۀ
عبث وايي غم د زړه و بوالهوس ته
څه پوهېږي هلکان په غم د زړه
په بل مخ باندې سيوا د يار له مخه
ما تړلي دي چشمان محکم د زړۀ
چې ييې عرش او کُرسي لاندې دي تر سيوري
بالاتر دی هسې شان علم د زړۀ
د خليل تر کعبې دا کعبه ده لويه
که آباد کا څوک ويران حرم د زړه
که نور خلک قدمونه ږدي په ځمکه
ما دی ايښی په اسمان قدم د زړه
دا مکان چې د اسمان ځمکې تر ميان دی
يو خلوت دی دا مکان سُلم د زړۀ
زه ملهم د زړه له چا غواړم بې خدايه
چې کړی نه شي طبيبان ملهم د زړۀ
صورتي همدمان ډېر دي په جهان کې
ولې نه مومي رحمان همدم د زړۀ