غزل
چې غبار د ستا د لارې په خوا ورشي
رحمان باباچې غبار د ستا د لارې په خوا ورشي
که په دواړو سترگو ړوند وي مبصر شي
تازه نوی سر پيدا کا لکه شمع
چې يې غوڅ د ستا په مينه د زړه سر شي
چې کېميا دقناعت يې په لاس کښېوځي
که گدا وي دقارون په څېر توانگر شي
ستا د در گدايان واړه بادشاهان دي
خو چې ستا له دره ووځي در په در شي
تل يې مخ وي له عالمه جاروتلی
د هغو چې ستا په مخ باندې نظر شي
که د درست جهان له حاله خبردار وي
چې تا وويني له واړو بې خبر شي
آيينه که د جمال کړې ور څرگنده
دا گدای رحمان به شاه سکندر شي