غزل
چې تر سنگ و تر آهنه يې زړه سخت دی
رحمان باباچې تر سنگ و تر آهنه يې زړه سخت دی
زړه هغه لره ورکړی ما کم بخت دی
خدايه کله به هغه ياغيان را اېل کړې
چې لوټلی يې زما د خاطر رخت دی
هومره غم به نور په هېچا باندې نه وي
لکه غم چې د خپل يار په ما يک لخت دی
مگر بېل په تېره تېغ شي يار له ياره
گڼه ښاخ له خپله درخته سره درخت دی
د پالنگ او د پېړۍ حاجت يې نشته
د يارانو نشستن د زړه په تخت دی
چې له ډېره درده وخت پېژندی نه شي
په رحمان باندې بې ياره هسې وخت دی