غزل
د هغو چې وبله مهر و محبت وي
رحمان باباد هغو چې وبله مهر و محبت وي
په هستۍ او په نېتسۍ کې فراغت وي
عاشقي ده تر هغه مقام په هورته
چې د چا مقام په رنځ و په راحت وي
څه د اور په لمبو سوی څه په واورو
واړه عشق دی که هجران وي که وصلت وي
چې مطلب او مدعا د سړي خدای شي
ناست ولاړ يې همه واړه عبادت وي
که په دوه قدمه ومري هم حاجي شي
چا چې کړې د مکې په لوري نيت وي
هغه څوک چې پيروي د اولياء کا
دا يې واړه په تخت کښېني غزا وشوه
که د زرو په تخت کښېني غزا وشوه
و فهيم وته کم فهمه بې عزت وي
خاورې، زر په سړي واړه برابر شي
هغه دم چې له جهانه په رحلت وي
د دانا او د نادان تر ميان يو حد وي
هوښياري تر حد په هورته حماقت وي
تجاوز له خپله حده په کار نه دی
د هر چا په خپله خونه کې حرمت وي
نور عالم که د دنيا غمونه کاندي
د رحمان سره دې غم د آخرت وي