د هغو لښتې په سر د غره روان دي

د هغو لښتې په سر د غره روان دي

ستا د عشق حرفونه تور نه دي گلگون دي

هم په دا چې نوشته په ځيگرخون دي

تش به نه شي هغه خُم د عشق له ميو

چې يې خاورې د فرهاد او د مجنون دي

د دنيا چارې همه واړه فاني دي

دا د ستا جور و جفا ولې افزون دي

مقتولان ستا د غمزو دي لاله نهدي

چې په سره کفن له ځمکې رابېرون دي

چې يې هېڅ بها زلميو څخه نشته

جونه نه دي سکه گنجونه د قارون دي

بادشاهان په يوه دم کې گدايان کا

ما ليدلي فسادونو د گردون دي

د رحمان د زړه خوناب مگر قبول شي

چې مخونه د دلبرو پرې گلگون دي