ددې سست بدن منت په رحمان باندې

ددې سست بدن منت په رحمان باندې

چې له خپله دره تلی نه شي بل در ته

چې نظر کړم د خوبانو و رخسار ته

حق حيران د خدای په کړه شم و دې کا رته

له دهشته يې ريبار پوښتېدی نه شم

خدای زده څه به يې ويلي وي ريبار ته

خلوتيان لکه برده په کې خرڅېږي

غږ يې نه خېژي دحسن و بازار ته

ته چې ما پښتې دد يار له حقيقته

څوک د يار خبرې کاندي و اغيار ته

درد د غم دعاشقۍ څه هومره نه دی

چې يې عقل د چا رسي و مقدار ته

زه او يار چې سره خپل غمونه شمار کړو

يار وماته حېرانېږي زه ويار ته

د دنيا چارې همه واړه په وار شي

ما د يار غمونه نه پرېږدي و وار ته

رحمان هسې وزگار چرې دی له عشقه

چې غوږ ونيسي ناصح غوندې وزگار ته