نظم
حوره
غني خانگل ئې د ايران دلبره، سېب کۀ د شېراز ئې؟
سترگې مهربانې وړې شونډې دلنوازې
خلاص شراب جنت کښې شو ټولگے راغے د حورو
گډی په خندا شوې يوه باغچه کښې د انگورو
تۀ ترې چرته پټه شوې دگل د بوټی خوا کښې
څۀ عجب تاثير وۀ د بلبل په واوېلا کښې
راغے د شبنم اشنا ماليار د باغ غمگين
وې ليده په گلو کښې يو بل گلاب رنگين
وې شو کاؤ په شونډو سر کښې ئې ډېر په مينه کېښود
راغله لېلی سر ئې د مجنون په سينه کېښود
خوب کښې دې جوړ بيا چرته دخپلو خوېندو وساز واورېد
چرته دباغ گوټ کښې دې د زوړ وطن اواز واورېد
ولې لرې ستورو ته په مړاوؤ سترگو گورې
دې باغ درته يادې کړلې حورې! باغچې نورې
زوړند د دواؤ ستورو نه چې ستا د زرو ټال وۀ
پروت چې په دې زلفو کښې د مانگ په ځائې هلال وۀ
هغه چې به دوړو کښې د ستورو گرځېدلې
يا به د شُغلو سپوږمۍ کښې پټه گډېدلې
حورې ما هم بوځه د رڼا دغې جهان له
تا سره به زۀ هم خوا کښې ټال واچوم ځان له