نظم
انسان اؤ فطرت
غني خانزما زړۀ د خوشحالۍ تازه چمن وۀ
چار چاپېره ترې باغچه وې د ياسمن وۀ
دلته زرکې، هلته سوی بوراگان وو
يو خوا گټ کښې په خندا شينکی طوطيان وو
وې په منځ کښې فوارې د اميدونو
د يارانو، د دوستانو، ښېسته جونو
څوک به ترمې ترمې لاړ ترې د تېزۍ نه
څوک به پورته قدرې شو دخپله ځائې نه
غرض دا چې هر طرف ته خوشحالی وه
خوشحالی کۀ خوشحالی وه د مالی وه
څۀ خبر وم چې خزان به مې برباد کړی
دا زما همېش خندان زړۀ به ناښاد کړی
اے ظالمه! اے کمبخته! اے بې داده!
اے زما د خوشحالۍ د سر جلا ده