غزل
که دې پرېکړه له وگړيو رښتيا طمع
رحمان باباکه دې پرېکړه له وگړيو رښتيا طمع
نور بادشاه يې هر گز مه کړه له چا طمع
زېړی رنگ د اشناييه مبدل شي
پيدا مه شه د انشا له اشنا طمع
چې له ښکليو ددې د هر وفا غواړي
د نادان په څېر يې شي له کېميا طمع
چې مراد غواړې د زړه له مهرويانو
ستا په دام کې نيوی شي د عنقا طمع
خدای د عقل جواهر ورته بخښلي
له نادانو به څه شان کا دانا طمع
ځکه سپی د فقير پښې او لمن نيسي
چې د خدای له دره پرې کا گدا طمع
له دغه رنځ يې طاعون تبه بهتر دي
ای رحمانه! خدای دې مه کړه پيدا طمع