که مطلب و مدعا د سړی خدای دی

که مطلب و مدعا د سړی خدای دی

هر هر مړی د ژونديو رهنمای دی

مسافر چې په رحلت کې وبله غږ کا

هر آواز يې خواب آلود لره دد رای دی

که سړی و حقيقت وته نظر کا

ژوندی خلک واړه ناست د مړو په ځای دی

دا خو بخت دی څوک يې تور کړ څوک يې سپين کړ

گڼه عين لکه زاغ هسې همای دی

لکه فرق چې دهمای او د زاغ نشته

هم دغه دليل دشاه او د گدای دی

ته نظر د کاريگرو په کار مه کړه

کار همه واړه موقوف په کار فرمای دی

سالکان چې د جهان تماشه کاندي

له جهانه يې مطلب جهان ارای دی

که څوک خپل دست و پای وباسي له ميانه

خدای په خپله د بې دستو دست و پای دی

په هغه جهان نېکي او بدی نشته

هر مطلب د طالبانو په دا سرای دی

زه رحمان يوازې نه يم په دا کار کې

همېشه د يار په يار پسې وای وای دی