غزل
که يار سر په ديدن غواړي مه جاروځه
رحمان باباکه يار سر په ديدن غواړي مه جاروځه
دغه حکم رحمان کړی دی دلاله
څو تر ميانه ورانه نه کړې د تن پوله
وبه نه رسې تر خدايه تر رسوله
خدای و تاته دين دنيا په غوره کښېښوه
تا دنيا کړه په دا دواړو کې قبوله
تر حرص په هورته بله بلا نشته
دا بلا د ستا په خونه شوه نزوله
يوساعت د خدای په ذکر مشغول نه شوې
تمام عمر دخپل ځان په غم مشغوله
چې باقي زندگاني په فاني پلورې
ځان په کوم دانش دانا بولې مجهوله
له خالقه روگردان شوی و مخلوق ته
بيا و ځان ته عاقل وايې نامعقوله
نصيحت لکه هلک در باندې تريخ شه
د دنيا په شېرينۍ پسې ملوله
چې رحمان غوندې خورسند نه شې په نول کې
خلاص به نه شې په هېڅ رنگ د زړه له نوله