غزل
ماتوي مې خوله په سوک
رحمان باباماتوي مې خوله په سوک
خراشي مې زړه په نوک
که نارې وهم که ژاړم
پروا نه لري يو چوک
راشئ گورئ منصفانو
د دلبرو دا سلوک
لکه گل په لاس د طفل
زما زړه کا شوک په شوک
د چشمانو په غمزه يې
ژوبل ژوبل يم ټوک ټوک
په توسن د فلک سور شي
دستار کېږدي په سر هوک
هېڅ اثر ورباندې نه کا
د دردمنو درد او دوک
ای رحمانه! چې عاشق شي
ځان دې ژاړي کوک په کوک