نظم
مور
غني خانزۀ د هغې لال، زۀ د هغې د سترگو تور ومه
زۀ به د هغې په سينه تل اودۀ نسکور ومه
اوس ئې ښکته ښکته د مزار کانو ته گورمه
خاؤرو کښې پرته ده چې ئې زۀ د زړۀ هلال ومه
هغه لال شوخاورې چې ئې زۀ وړوکے لال ومه
لاړمه اسمان ته ما وې اې د جهان مور سپوږمۍ
اؤری په لحد کښې څوک د سوی زړگی شور سپوږمۍ
زور د مرگی زيات دے کۀ دے زيات د مينې زور سپوږمۍ
موټې خاؤرې څنگه پت د حسن يوجهان کړی
يو پوکے د باد دا چمن څنگه بيابان کړی
خوله مې نه جوړيږی چې ظالم ووېم رحمن ته
خو مرگ چې دجهان بادشاه کړم څه ووايم ځان ته
ولې دروازه د علم لر نۀ شوه انسان ته
سيال ئې د ځان ولې کړم چې زۀ د خاؤرو سيال ؤمه
هغه لال مې څه شو چې ئې زۀ وړوکے لال ومه ـ