نظم
نور اؤ سينگار اؤ خُمار
غني خانگل له د بنده ښائست، سترگو له پسته رڼا
شونډو کښې دا بېخودی، شونډو کښې نشه نشه
ښېست له دخپل ځان په شان، نُور اؤ سينگار اؤ خُمار
يار له د خندا په ځائې، سپين د سرو گلونو هار
مينې له دې زور د سمندر، زړۀ د باچا ورکړو
ساز لره اواز، اثر، ښائست تا د ثناء ورکړو
ماله د غمونو، ارمانونو جهان راکړو تا
ماله زړگے پوست اؤ مستانه اؤ حېران راکړو تا
اؤ سترگې مستانې د يار د حُسن د ارام ډکې
کله د سپوږمۍ د رڼا ، کله د ماښام ډکې
کله د ځوانۍ، د اميدونو، د ارمان ډکې
کله خُماری ستا د خُمار اؤ ستا د شان ډکې
اے د دوزخونو، د قيامت اؤ د حساب ربه!
اے د تورو زلفو، د لالونو د درياب ربه!
اے د مينې، حُسن، د ځوانی اؤ د شباب ربه!
اے د مستو سترگود نرگس اؤ دگلاب ربه!
اے د لولکې دمينې، اے د گل د خيال ربه!
اے د ساز اؤ نياز اؤ د نسيم اؤ دهلال ربه!
ولې دې د حسن نه جوړ کړو دا د خاؤرو ښار
ښېست له د خپل ځان په شان نُور اؤ سينگار اؤ خُمار