نظم
رښتيا
غني خانچې مې باغ د گلو نۀ وی بهار به څۀ کړم؟
چې مې سترگې د يار نۀ وی خُمار به څۀ کړم؟
چې د خولې نه د بلبل وتلے نۀ وی
کۀ هزار ځله شی خوږ، چغار به څۀ کړم؟
کۀ پرې نور د الله نۀ وی وريدلے
د کعبې د شگو ډک مينار به څۀ کړم؟
مقبره د مړو ډکه ترينه ښه ده
د جاهلو، بې غېرتو ښار به څۀ کړم
چې زما رنځور لالے پرې نۀ رغيږی
مُلا! ستا قصه د نور اؤ نار به څۀ کړم
چې زما د عشق سازونه پکښې نۀ اوری
د سرو زرو کۀ وی تش ستار به څۀ کړم