روکه

زړۀ مې د غم لړو کښې

يو فنا شوې دنيا

دا دروغژن قلم مې

ټوقې جهان ته کوی

ژوند د افسوس تيارو کښې

يو روک شوے اميد

دا منافقې شونډې

خندا جانان ته کوی

خيال اؤ زړگے بې کسه

لکه هوس د يتيم

سترگې مې غلې غلې

ژړا خپل ځان ته کوی

دا ناز اؤ شرنگ مرغه شان

مستی اؤ گل اؤ جانان

د روکېدو قيصې دی

اؤ روک ئې ځان ته کوی