څه شو که خاموش يم ستا د عشق له آه سرده

څه شو که خاموش يم ستا د عشق له آه سرده

ستا زما له مينې خلقه واړه خبر ده

هېڅوک دې په خوله دعاشقۍ لافه ونه کا

کله هم پټېږي وچې شونډې گونه زرده

اهل د دنيا واړه نامرد دي رنگ يې ورک شه

خدای دې ملاقات د هېچا نه کا له نامرده

کله بې ددردانو لره زړه د چا وردرومي

زه به صدقه کړم سل بې درد تر اهل درده

بې د ستا د عشق د شهيدانو له خاکدانه

کله زرغونېږي سره لاله هره گرده

يو خوشال يوکم سل خټک نور په طبيعت کې

ځار شه د رحمان سړبني له يوه فرده