نظم
شپه وه د سپرلی
غني خانتال د ساز ژوندون دے چې گډيږی په سرونو کښې
شپه وه د سپرلی ژوند رپېدلو په گلونو کښې
ټول جهان روښان وۀ، وه تياره زما خيالونو کښې
شپه وه د سپرلی ژوند رپېدلو په گلونو کښې
روح ئې د ژوندون ونيوۀ د حسن په دامونو کښې
نرمه د سپوږمۍ رڼا دمينې د ارمان په شان
ډوب په بې مطلبه، لاجوابه، تپوسونو کښې
زۀ د ولې ولې په درياب کښې روک لاهو ؤمه
بې مطلبه دړد لړلی اور کښې اؤ غمونو کښې
ما وې ژوندون څۀ دے يو جنجال چې معنی نه لری
څاڅکی له د ژوند مې کتۀ کور چله سيندونو کښې
کوز شومه چمن ته د لختی غاړې له لاړمه
خېشت کښې د گلزار واړه سوالونه رانه روک شولو
ځان ته مې جواب کتۀ دحُسن په دامونو کښې
هغه سرې غوټۍ چې په قسمت کښې ئې سپړدل نۀ وو
ژوند شو لکه ناوې د اُميد په سرو گلونو کښې
هرې غوټۍ چغه کړه چې ژوند دړوند ډيوه نۀ ده
غوټۍ شولې د د هند خورې ورې شوې په خوبونو کښې
ستا د سوال جواب شته نۀ جومات کښې نۀ کتاب کښې شته ـ
نۀ د غم قيصه بندی د اور په زنځيرونو کښې
وخت بابا د تال دے بې پايانه سمندر نۀ دے
دغه دے پټ شوے موسيږی په گلونو کښې
تال د ساز ژوندون دے چې گډيږی په سُرونو کښې
اؤ ښکلې د سپوږمۍ رڼا د مينې د اواز په شان
ټول جهان روښان وۀ، وه تيارۀ زما خيالونو کښې
زۀ د ولې ولې په درياب کښې روک لاهو ومه
روح ئې د ژوندون نيوۀ د حُسن په دامونو کښې
ما وې ژوندون څۀ دے يو جنجال چې معنی نۀ لری
ډوب په بې مطلبه، لاجوابه، تپوسونو کښې
کوز شومه چمن ته د لختۍ غاړې له لاړمه
بې مطلبه دړد لړلی اور کښې او غمونو کښې
حُسن باغ کښې وخندل د هر سوال ئې جواب وکړو
څاڅکی له د ژوند مې کتۀ کور چله سيندونوکښې
هغه سرې غُټۍ چې په قسمتت کښې ئې سپړدل نۀ وو
ژوند شو لکه ناوې د اُميد په سرو گلونو کښې
هرې ذرې چغه کړه چې ژوند د ړوند ډيوه نۀ ده
غُوټۍ شوې د باد لاړلې خورې شوې په بادونو کښې
حُسن دے بس حُسن چې هم خداې اؤ هم جانان دے
نۀ د غم قيصه بندی د اور په زنځيرونو کښې
يود گلاب مخ کښې چې ښکاره کوم جوابونه دی
دې فانی مکان کښې بل مشال د لامکان دې
مينه چې تالا شی يو اميد شی تورو لړو د غمونو کښې
نشته يوهم نشته دمنطق په کتابونو کښې
ژوند اؤ درد اؤ غم همه کړۍ شی د زنځير د نور
حُسن چې شی خلاص په تورو لړو غمونوکښې
وخت بابا د تال دے، بې پايانه سمندر نۀ دے
مرگ اؤ قسمت ډوب شی په درياب دخُمارونو کښې