غزل
ستا د مينې گوهر نشته په هر آب کې
رحمان باباستا د مينې گوهر نشته په هر آب کې
مگر بيا موند شي د اوښکو په درياب کې
که ته وينې زما پټې څښې دلبره
رنگ د لبو دې گواهي لي په دا باب کې
په هر ځای چې ستا د لبو نوم آغاز شي
د لاله وو باران اوري په حباب کې
له خسته زړونو به څه دلستاني کا
د خراج گنجايش نشته په خراب کې
زه حيران د ستا د وروځو په تور خال يم
کافر څه شکله سجده کا په محراب کې
گل له ډېرې نازکۍ په شبنم خور شو
نازکان زړه بدوي په صاف ځواب کې
د بهار په گلو اوري بارانونه
د څڅويکي طاقت نشته په حباب کې
د رحمان غلطي وبخښه ای خدايه!
د اوترو چارې نه وي په حساب کې