تل ژړا فرياد کړم د لبر پر استانه

تل ژړا فرياد کړم د لبر پر استانه

کله به و ماته مخ ښکاره کا مستانه

زه لکه مجنون ولاړ په طمع د ليلی يم

اوس به ليلی راشي پر سپين مخ زلفې شانه

راغلم ستا زيارت له که زړه يقين نور نه شي

ټيک پېزوان يې دواړه پيره ستا دي شکرانه

تېغ د معشوقو دې په گردن دی عاشق ايښی

هسې رنگ زېب کا لکه مې په پيمانه

چرې د منصور په دود سنگار نه شې رحمانه!

مه کوه د عشق خبرې ډېرې رندانه