غزل
تر ابدې ورځې پورې به جفا کړې
رحمان باباتر ابدې ورځې پورې به جفا کړې
که به مهر وفا هم چرې پيدا کړې
معشوقې کله جفا کله وفا کا
می بايد چې کله هغه کله دا کړې
ما ستا خوی دی و هر چا وته ستايلی
چرې نه چې دروغجن مې تر هر چا کړې
چې دغه اوښکې زما دغه ستا خوی وي
دا پټ راز به مې په درست جهان رسوا کړې
ستا څه لاس راباندې نه رسي دلبره
چې په لاس د رقيبانو مې سزا کړې
مرم په دا چې د رقيب په رضا درومې
نه په دا چې ته په ځان خپله رضا کړې
په درست عمر به هېچا ليدلې نه وي
هغه چارې چې ته هرساعت په ماکړې
ما رنځور په کټ کې پرېږدي چې کړېږم
ته لاگرځې د رقيب سره خندا کړې
لاس تر غاړه د رقيب سره خندا کړې
چې ما ووينې له قصده راته شا کړې
هر بېگاه وايې چې خوله به سبا در کړم
دا بېگاه به په رحمان کله سبا کړې