غزل
تېر شه درست عمر زما په دا هوس
رحمان باباتېر شه درست عمر زما په دا هوس
که مې وپوښتي چې څوک يې يا څه کس
يو پرستش د هغه يار ما لره بس کا
که څه کس وي خو يو اويی ورلره بس
هزار حيف دی چې په هر نفس ترې تښتم
هغه لور ته چې مې تله دي هر نفس
چې يې زه په هر نفس له خدايه غواړم
هغه کله کله وينم په ډېر بس
که يو خس وي په محتاجو کله کروړ شي
خدای دې نه کا څوک محتاج د يوه خس
هر مارغه په خپله ځاله کې همای دی
که قارغه که مښگيرک دی که ققنس
که شهباز لره سينه ده د تنځري
عنکبوت لره سينه ده د مگس
خو چې خاورو لره ور شي برابر شي
که چا غوندی وي اغوستی يا اطلس
هم هغه يې ژړوي چې خندوي يې
نور څوک نشته د رحمان فريادوس