غزل
يو ځل وليدې ديار پرېشانې زلفې
رحمان بابايو ځل وليدې ديار پرېشانې زلفې
په عارض باندې حلقه پېچانې زلفې
که تور تم لري ظاهر سياهي د زلفو
حقيقت لري سفېدې روښانې زلفې
دا قدرت الهي دی راشه گوره
د دانا دگردن طوق نادانې زلفې
هم په څېر يې د خپل ځان په زړه حيران کړم
په اوږو د يار پرتې حيرانې زلفې
په شميم دخوشبويۍ يې زه خوشبو شوم
خدای دې نه کا په خپل داد پښېمانې زلفې
په وم لوري به زه سر تر نه وکاږم
و گردن ته مې پرتې ريسمانې زلفې
ځکه ژاړم په دوو سترگو اوښکې وينې
چې رحمان ويني د يار خندانې زلفې