غزل

زه دا هسې دېوانه او مجنون چا کړم

رحمان بابا

زه دا هسې دېوانه او مجنون چا کړم

له رواجه له رسومه بېرون چا کړم

نه پوهېږم چې دا چارې په ما څوک کا

لېونی د خپل نگاه په افسون چا کړم

کومې سترگې کوم باڼه کومه غمزه ده

ډوب شهيد غوندې په خاک و په خون چا کړم

توان توفيق د فتنو هېڅ راڅخه نشته

په فتنو دتورو سترگو مفتون چا کړم

رحمان هيڅ له خپله ځانه خبر نه يم

چې دا هسې رنگ محزون او زبون چا کړم